Een eigenwijs begin.

Ik weet echt niet wat er met Dexter aan de hand is, maar ik heb het vermoeden dat Dexter het even over een andere boeg wilt gooien. Dexter is niet altijd even gehoorzaam, hij wil graag altijd zelf zijn tempo bepalen, maar uiteindelijk werd de opdracht naar behoren uitgevoerd.
Maar de laatste paar weken is Dexter ontzettend eigenwijs en lijkt niet te willen luisteren, totdat er een flinke stemverheffing wordt gebruikt. Bij het uitgaan, vooral in de vroege avond, besluit meneer, na een flinke stemverheffing, om toch maar gehoor te geven aan zijn opdracht. Denk nu maar niet dat hij dan ook vlot opstaat, nee…. met de grootste traagheid staat meneer op en sjokt pootje voor pootje naar de deur.
Eenmaal onderweg vindt meneer het nodig om bij ieder takje en sprietje stil te staan om te ruiken of er nog iets bijzonders word gemeld. Hij is natuurlijk een reu, dus het hoort er wel een beetje bij, maar doorlopen is doorlopen. Ook staat hij volop in de remmen als wij een bepaalde kant op willen lopen, wat meneer niet zint. Stokstijf blijft hij dan staan en kijkt met een hooghartige blik van: “ Hè wat maak je me nu? Ik wil niet die kant op, ik wil naar de andere kant”
Eenmaal thuis weigert hij op commando om helemaal af te gaan liggen, zodat pootjes en buik goed afgedroogd kunnen worden. Pas na een paar keer wederom met stemverheffing te hebben gezegd: “Dexter af!, DEXTER AF!!!” besluit hij dan toch maar de weg van de minste weerstand te kiezen. Voorheen werd dit dan afgesloten door een gezellige stoeipartij, maar dat zit er nu even niet meer in.
Ook is hij ’s avonds, voor de nacht, de bench niet meer in te krijgen. Wat voorheen met een paar aardige woordjes wel lukte. Nu zoekt hij direct naar Sjaak en zoekt daar bescherming door héél dicht tegen hem aan te kruipen.
Natuurlijk is het niet leuk om te worden opgesloten, maar het zou nu zo langzamerhand een gewoonte van Dexter moeten zijn om ’s avonds laat in de bench te gaan.
Dexter is een schoothondje. Dat is zo en dat hoort zo! Maar als het mij eens niet uitkomt dat hoeft het op schoot zitten niet een pré te zijn, dus hoeft het niet altijd. nou daar heeft Dexter lak aan, want hij blijft zich aandringen door tegen mij aan te klimmen en tegen mij aan te tikken. Hij is dan echt doof voor het woord NEE! Voorheen keek Dexter mij dan medelij wekkend aan en ging dan terug naar zijn kleedje.
Hopelijk is zijn eigenwijs gedrag voor tijdelijke aard en is hij straks weer het allerliefste meegaand hondje, want dit gedrag zijn wij beslist niet van hem gewent.
Geen gemopper meer op Dexter. Heerlijk!!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.